Je hebt wel eens van die avonden dat je naar een film zit te kijken, maar dat je je gedachten er gewoon niet bij kunt houden. Je kent het wel. Er is iets dat je bezig houdt, maar één ding is zeker, de film is het niet. Zo gebeurde dat me een aantal dagen geleden toen ik Reservoir Dogs weer eens uit de kast haalde, de film waarmee Quentin Tarantino aan het begin van de jaren ’90 op een ongekende manier doorbrak. Het zal me niet in dank worden afgenomen en ik zwéér dat het me normaal nooit gebeurt bij een film van de meester van de moderne film noire, maar toch dwaalden mijn gedachten langzaam af tijdens de legendarische scène waarin elk van de bendeleden hun schuilnaam krijgt toegewezen…

Het is begin maart 2005 als een aantal mannen tot de orde wordt geroepen.“Jullie houden nogal van grappen maken hè.”, zegt de oude man. “Laat mij jullie eens een grap vertellen. Negentien man laten zich een heel jaar lang in de luren leggen door één andere. En daarna komen de excuses. Wat er is fout gegaan, hoe had het moeten zijn, wie zijn schuld het is. Dat soort bullshit. En we gaan weer gewoon verder zoals daarvoor”. 

De oude man haalt even adem. “Ik wilde niet zo uitvallen, maar het seizoen gaat beginnen en het moet een succes worden. Maar nu ter zake. We gaan het anders aanpakken. Vanaf nu gaan we werken met aliassen. Dat wil zeggen dat het er niet om gaat wat je tot nu toe hebt bereikt, wat je hiervoor hebt gedaan, hoeveel succes je hebt gehad of hoe mooi je vrouw is. Je praat nu alleen nog over wat je gáát doen. En wat je zegt, dat doe je ook. Dit zijn jullie namen. ‘Mister Red’. En hij wijst naar de man die van alle aanwezigen de hele rede nog het meest geamuseerd heeft aangehoord. ‘Mister Orange’. De vinger gaat in de richting van diens loyale teamgenoot. ‘Mister White’, de Brit die het in het jaar daarvoor ook niet slecht deed. ‘Mister Blonde’, de kleine Fin geeft zoals wel vaker geen krimp. ‘Mister Brown’, wijzend naar de getinte Colombiaan. ‘Mister Blue', de gestylde Spanjaard in dito overall knikt kort. 'En... ‘Mister Pink’. 

Allen kijken verwonderd in de richting van de aangewezen man in de hoek. De normaal wat timide coureur, die de broer is van Mister Red krijgt een kleur en stamelt: ‘Maar, waarom Mister Pínk?’ “Omdat je een mietje bent, daarom!”, lispelt de oude baas. “Kijk naar jezelf. Je overall is rood met wit. Rood met wit… is roze.” “Kunnen we niet gewoon onze eigen kleur kiezen? Noem me dan Mister Purple. Dat klinkt veel beter.” “Als ik zeg dat je Mister Pink bent, ben je Mister Pink!”, brult de oude baas. De aangewezen Mister Brown rolt bijna van zijn stoel van het lachen. De anderen hebben moeite om hun lach in te houden. De dandy Engelsman, ooit zijn teammaatje, probeert er tevergeefs nog wat van te maken: “Wat maakt het nou uit welke kleur je bent?” “Jij hebt makkelijk praten. Jouw naam is Mister White. Dat klinkt veel cooler”, antwoordt de gewezen Mister Pink.

“Het zou wat zijn als iedereen zijn eigen kleur ging bepalen. Dan raakt het publiek helemaal de draad kwijt.”, gaat de oude baas verder. “Got the damn message? Als ik zeg dat je Mister Pink bent, ben je Mister Pink. Wees blij dat je niet Mister Yellow bent. Dan was je auto een stuk langzamer. It’s my way or the high way! Vooruit en nu aan de slag!”

Op dat moment ben ik er weer helemaal bij, maar kan een lach niet onderdrukken. De arme Ralf komt er de laatste tijd ook niet al te best vanaf. Eerst staat hij voor maanden buitenspel na een crash die niet zijn schuld was, vervolgens belegt hij, zich van geen kwaad bewust, zijn verdiende centjes in een erotiekzaak, waarna de halve wereld over hem heen valt. En ten slotte doet mevrouw Schumacher in een tv-interview haarfijn uit de doeken hoe haar racende echtgenoot op een doordeweekse dag inparkeert. Laten we het erop houden dat dat niet zo soepel gaat als bij de gemiddelde pitstop. 

Na een jaar als 2004 is het voor voor de jongste Schumacher te hopen dat hij bij Toyota in een wat rustiger vaarwater komt en het seizoen voor hem wat gelukkiger uitpakt.  Als hij maar iets van het killersinstinct van Mister Pink uit de film meeneemt, komt het volgens mij helemaal goed.

Groeten,

         Stefan