Het hing al een tijdje in de lucht, maar toch kwam het nieuws van de overname van Jordan door Midland harder aan dan ik had gedacht. Door de overname verliest de Formule 1 binnen een jaar het meest kleurrijke team dat ze in de afgelopen decennia rijk was. Mislukt als coureur, maar uiterst geslepen in het organiseren en onderhandelen baande Eddie Jordan zich een weg door de geledingen in de autosport en het is indrukwekkend wat hij heeft bereikt in de veertien jaar die zijn team in de Formule 1 heeft doorgebracht. Met zijn vertrek verdwijnt de laatste pionier van het grote podium, want ondanks de successen is de van oorsprong Ierse teambaas altijd nuchter gebleven. Hij begon zijn team vanuit niets en bouwde het langzaam maar zeker uit.

Dat laatste is er misschien wel de reden van dat zijn team ondanks de moeizame periode die het in de afgelopen jaren heeft doorgemaakt wel steeds overleefde. Om hem heen vielen teams als Prost, Arrows weg, maar Jordan bleef ondanks de moeizame resultaten overeind. Steeds weer wist Jordan het op het nippertje te redden. Zeker de laatste jaren was het steeds moeilijker om het hoofd boven water te houden. De kosten namen astronomisch toe, terwijl de sponsors het team links lieten liggen. Na de opleving in 1999 was het team in korte tijd zeer snel gegroeid, maar dat zou ze twee jaar later in de nasleep van 11 september 2001 moeten bekopen. Juist op dat moment gaf ook Honda aan het team te zullen verlaten, waardoor het team voor het eerst sinds jaren weer aangewezen was op klantenmotoren. 

Door het vertrek van Ford uit de Formule 1 leken zelfs die niet meer beschikbaar voor het team. Pas toen Toyota na interventie van Bernie Ecclestone bereid bleek om klantenmotoren te leveren kon Jordan zijn team opnieuw voor de afgrond behoeden. Maar het volgende probleem hing al als een Zwaard van Damocles boven zijn hoofd: door het naderende verbod op tabaksreclame zou ook de belangrijkste sponsor van het team, Benson&Hedges het team gaan verlaten. Als het team al aan de start zou verschijnen, zou het een kwestie van tijd zijn voordat ze de strijd alsnog moest staken. 

Dat Eddie Jordan het team heeft verkocht is daarom een logische ontwikkeling. De werkgelegenheid voor de teamleden blijft daarmee in ieder geval voor een laatste seizoen gegarandeerd. Jordan zelf is verlost van de zorgen en houdt er ten minste nog iets aan over. Voor de sport betekent het echter dat het karakteristieke Jordan-geel na 2005 zal verdwijnen en ook de schaars geklede dames die het team geregeld over de vloer had, zullen dan zeker worden gemist. Dit seizoen heet het team nog Jordan, maar in feite is het team geen schaduw meer van wat ze ooit was. Met Karthikeyan en Monteiro heeft het nieuwe management gekozen voor betalende coureurs en het heeft er alle schijn van dat ze het seizoen met zo weinig mogelijk middelen wil doorkomen. Alles zal in het teken staan van de voorbereidingen op 2006 wanneer Midland met een door Dallara ontwikkelde auto aan de start zal staan.

Dat de rijderskeuze voor Robert Doornbos zeer ongunstig heeft uitgepakt, is op zichzelf al triest genoeg. Als het aan Eddie Jordan had gelegen had Doornbos gereden, maar het nieuwe management had andere plannen. Jordan zelf heeft niets meer te vertellen en zal zich ook niet veel meer op de circuits laten zien. Misschien maar goed ook, want het feit dat Midland met Dallara werkt aan een nieuwe auto lijkt te impliceren dat er voor het huidige teampersoneel na dit seizoen weinig hoop is. Een beetje het verhaal zoals het laatste seizoen van Tyrrell in 1998, dat een jaar later opging in B.A.R. Wrang genoeg was het ook toen een Nederlander die geofferd werd door het nieuwe management; Jos Verstappen kwam destijds op het laatste moment zonder team te zitten. Voor Doornbos zijn de vruchten extra zuur, nu hij een plaatsje bij het topteam Arden in GP2 heeft laten schieten. Voor hem rest er in ieder geval één troost: als het inderdaad net zo afloopt als destijds met Tyrrell, dan hoeft hij er niet rouwig om te zijn dat hij er niet bij is. Dat team kwam, eveneens strijdend om de achterste startrijen, van de 32 deelnames in 1998 maar twaalf keer aan de finish en bleef het hele seizoen zonder punten...

Groeten,

         Stefan