Het weekend in Melbourne was nog maar nauwelijks van start gegaan of de eerste politieke rel van 2005 was al een feit. Minardi-teambaas Paul Stoddart was op handtekeningenjacht gegaan bij zijn collega's om dispensatie te krijgen voor zijn 2004-chassis, maar ving bot toen hij aanklopte bij Ferrari. Stoddart had eerder al laten weten dat de late invoering van de nieuwe reglementen zijn team in problemen bracht. Door de beperkte capaciteit en middelen zou hij de 2005-auto niet op tijd klaar hebben voor de eerste race.

Alleen met unanieme instemming van de negen andere teambazen had Minardi kans van slagen, maar Jean Todt weigerde hem die toestemming te verlenen. Het spel moet door iedereen volgens de regels worden gespeeld en dus ook door Minardi. En daarmee leek het lot van het team bezegeld. Toch zou Stoddart nog op opvallend veel sympathie kunnen rekenen. De acht andere teams hadden Minardi al eerder steun toegezegd in het geval ze het echt niet zou redden. Stoddart nam het Todt persoonlijk kwalijk en dreigde in de media dat Ferrari het Grand Prix-weekend in Melbourne zou verpesten als Minardi door zijn toedoen niet zou rijden.

Toch zou het uiteindelijk niet Ferrari zijn, maar de stewards die Minardi het definitief ontzegden met de 2004-specificatie te gaan rijden. Stoddart stapte vervolgens naar de rechter om via een kort geding deelname af te dwingen. Hij beweerde daarbij dat de reglementen voor 2005 niet conform de statuten waren ingevoerd en dus dat Minardi het recht had om met de 2004-auto aan de race in Melbourne deel te nemen. Het was een uiterst gevaarlijke actie, waaraan FIA-president Max Mosley snel paal en perk zou stellen. Wanneer de reglementen via een rechtbank zouden worden betwist zou dat grote gevolgen hebben voor de Grand Prix in Melbourne. Stoddart moest daarop zwichten. De vrijdagtrainingen had het team aan zich voorbij moeten laten gaan, maar op zaterdagochtend verscheen het team tegen iedere vorm van logica in laconiek met nieuwe aërodynamica-onderdelen waarmee de PS04B voldeed aan de eisen. 

Het is niet vreemd dat de Minardi-teambaas vervolgens vooral op onbegrip stuitte. Niet alleen had hij het vertrouwen van zijn collega-teambazen beschaamd, die hem alleen in geval van uiterste nood uit de brand hadden willen helpen; hij had bovendien de sport lelijk in diskrediet gebracht door te tornen aan de autoriteit van de FIA. Afgezien van de vraag of de reglementen op de juiste manier tot stand zijn gekomen, de timing en de manier waarop Stoddart dat aan de kaak stelde was uiterst banaal. Stel dat de rechtbank van de staat Victoria vlak voor de eerste race tot de conclusie zou zijn gekomen dat de reglementen ongeldig zijn, dan zou totale anarchie het gevolg zijn. Doordat de FIA feitelijk de wacht zou worden aangezegd, zou er binnen de kortste keren een wildgroei van creaties kunnen ontstaan, waarvan niemand meer kan zeggen of ze legaal zijn of niet. Een dergelijk vonnis zou een streep zijn door alle toekomstplannen die de FIA in het afgelopen jaar heeft uitgezet en in feite zou het hele idee van kostenbesparing uiteindelijk op de schop gaan. En daar zou Minardi wrang genoeg uiteindelijk zelf het eerste slachtoffer van worden. 

Het feit dat het team de benodigde onderdelen al ergens achterin de pitbox had klaar staan maakt dat je niet anders kunt dan concluderen dat Stoddart uit was op een goedkope publiciteitsstunt en daartoe bereid was zelfs het vertrouwen van anderen te misbruiken. Het was met recht een smet op het weekend in Albert Park en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat Stoddart deze actie nog wel eens zal bekopen. De sympathie, die er in het paddock is voor het kleine team, heeft onnodig een forse deuk opgelopen en het is maar de vraag of hij daar nog op mag rekenen als de nood nog eens echt aan de man is...

Groeten,

         Stefan