Het weekend in Imola werd door een aantal teams met een nieuw optimisme benaderd. De start van het Europese seizoen wordt door velen als cruciaal gezien voor het verdere verloop van het Wereldkampioenschap. Na drie wedstrijden met wisselende en vooral moeilijke baanomstandigheden was de race in Imola de echte graadmeter van waar de teams staan. Voor sommigen was het een kwestie van het consolideren van de resultaten uit de eerdere wedstrijden, voor anderen was het een laatste kans om het tij nog op tijd te keren.

Vooral bij Ferrari, B.A.R. en Williams werd er koortsachtig getest. Elk van de drie teams was er na een teleurstellende seizoensstart veel aan gelegen om zich te verbeteren. In het huidige startveld kunnen een paar tienden al een enorm verschil maken. Ferrari liet voor de belangrijke thuisrace niets aan het toeval over en legde binnen anderhalve week maarliefst 5.000 testkilometers af tijdens gelijktijdige sessies op de eigen testcircuits Fiorano en Mugello. Dat bleef niet zonder resultaat, want op beide circuits werden de snelste tijden tot dusver in 2005-configuratie gezet. Reden voor een klein pluimpje witte rook boven Maranello, om even in termen van de afgelopen week te spreken. 

Witte rook hadden ze bij B.A.R. de afgelopen maanden voldoende gezien, maar dan vooral uit de achterkant van de Honda-motoren. Voor het eerst dit seizoen kwamen er echter positieve geluiden van het team uit Brackley. Jenson Button sprak van de beste testsessie sinds zijn komst naar het team, waarin hij een nieuw testrecord zette op het Circuit de Catalunya.

Ten slotte kwamen er zelfs vanuit het Sauber-kamp voorzichtig positieve geluiden. De moeizame samenwerking tussen de Zwitsers en Jacques Villeneuve leek in de afgelopen weken even een kritiek punt te hebben bereikt. Gedurende de tests in Barcelona besloot het team de Canadees voortijdig naar huis te sturen en zijn geplande tests over te laten nemen door Felipe Massa. Een behoorlijke motie van wantrouwen, zeker wanneer je een gelouterde ex-wereldkampioen bent. Desondanks werden de geruchten over een breuk tegengesproken en werd het incident door beide partijen met de mantel der liefde bedekt.

Achteraf bezien maar goed ook, want voor zowel Ferrari, B.A.R. als Sauber vormde Imola een belangrijk keerpunt in hun seizoen. Michael Schumacher reed na een aanvankelijke setback in de kwalificatie misschien wel een van zijn beste races van de afgelopen jaren en stak Fernando Alonso vanaf een veertiende startpositie naar de kroon voor de overwinning. Jenson Button finishte knap derde en Villeneuve kon eindelijk racen met de Sauber. Hij hield de druk erop bij Mark Webber, bleef op het vinketouw en profiteerde toen die even in de fout ging. Een mooie zesde plaats was het resultaat.

Ten slotte was er zelfs bij Minardi een lichtpuntje. Het kleine Italiaanse team bracht eindelijk de langverwachte PS05. Nog nauwelijks getest en het resultaat van hard werken tot in de nachtelijke uurtjes, maar de mannen uit Faenza speelden het toch klaar om zowel voor Albers als voor Friesacher een exemplaar raceklaar te krijgen. Dat geen van beide de finish haalde werd op de koop toe genomen: Minardi heeft eindelijk weer iets waar ze op verder kan bouwen.

Het nieuwe elan bij de getergde teams zorgt ervoor dat het veld nog competitiever is dan ze al was. Zowel bij de kop, in het midden- als in het achterveld waren er felle duels en de indrukwekkende vorm die Ferrari en Michael Schumacher in Imola aan de dag legden belooft veel voor de komende wedstrijden. De voorsprong van Alonso is riant, maar Schumacher zal er alles aan doen om het gat te dichten. Of Ferrari de vorm van de dag behoudt of dat Renault zich toch weer hervindt zal de grote vraag zijn. Alonso slechts als tussenpaus of de nieuwe primus van de Formule 1? Een ding is zeker; het titanenduel in Imola getuigde van een heel grote klasse.

Groeten,

         Stefan