De Formule 1 is een komen en gaan van coureurs. Zeker nu er nog maar twintig stoeltjes beschikbaar zijn is het verloop onder met name de onervaren coureurs hoog. De druk om te presteren is in het zo kleine wereldje als de Formule 1, waarbij je prestaties telkens weer onder een vergrootglas worden gehouden, enorm.Carrière maken is slechts voor de aller besten weggelegd, de rest wordt uitgeselecteerd. Het verslaan van je teamgenoot is daarom cruciaal, omdat die - zeker in kleinere teams - hét referentiekader is bij de beoordeling van de prestaties.

Behoor je eenmaal tot de gevestigde orde, ook dan zul je jezelf voortdurend moeten blijven bewijzen. Een voorbeeld van hoe snel glorie kan vergaan, is toch wel de situatie van Jacques Villeneuve. Tot twee jaar geleden was de wereldkampioen van 1997 de op één na best betaalde coureur van het startveld. Met 139 races en elf overwinningen achter zijn naam is hij nog altijd een van de meest succesvolle coureurs van het startveld, maar sinds zijn terugkeer kan de Canadees niet meer overtuigen. Hij is voortdurend in gevecht met de auto en is bijna standaard een seconde langzamer dan Felipe Massa. Het heeft hem al heel vroeg in het seizoen onder grote druk geplaatst. In Imola ging het beduidend beter dan in de races daarvoor, maar nog altijd is daar niet meer de Villeneuve die ooit zo frank en vrij zegevierde in de Williams. Veel van de problemen zijn terug te voeren op de valse start die hij en Sauber hebben gehad aan het begin van de samenwerking. De Sauber bleek grote problemen te hebben en beiden bleken bovendien nogal van aanpak te verschillen en de wrijving die er vervolgens ontstond, werkte natuurlijk alleen maar averechts.

Het toont aan hoe belangrijk het is dat de samenwerking tussen de team en een coureur goed verloopt. Dat lijkt gezien de hoge mate van professionaliteit die er tegenwoordig is in de Formule 1 op het eerste oog geen issue, maar niets is minder waar. Hoewel er tegenwoordig nauwelijks meer teams zijn die een typisch nationale cultuur hebben, kan het wel degelijk botsen tussen een coureur en zijn team. Zo waren Juan Pablo Montoya en BMW.Williams eigenlijk al lang op elkaar uitgekeken toen ze aan het einde van 2004 uit elkaar gingen. Het overstappen naar een ander team stelt een coureur bloot aan een nieuwe omgeving en plaatst hem in een situatie die minder stabiel is. Een proces van aanpassing moet die stabiliteit weer langzaam maar zeker terugbrengen.

Dat het resultaat van zo’n overstap nogal wisselend kan uitpakken, zien we dit jaar duidelijker dan ooit tevoren. Jarno Trulli was voor zijn ontslag binnen tijd van enkele weken van glorieuze winnaar in Monaco afgedaald tot het lachertje van het paddock. Het liep niet meer tussen Jarno en het team en een aantal lastige races verergerden die situatie. Sinds zijn komst naar Toyota heeft de Italiaan zich sneller gerehabiliteerd dan menigeen had verwacht en is hij vrijwel altijd sneller dan Ralf Schumacher. Ralf werd halverwege vorig jaar als eerste door het team met veel bombarie gepresenteerd. Manager Willi Weber beoogde een soortgelijke situatie als die van Michael bij Ferrari, maar na vijf races in 2005 blijkt niets minder waar. Ralf rijdt letterlijk achter de feiten aan en de personificatie daarvan is Jarno Trulli die met identiek materiaal gewoon sneller is.

Ook Ralfs vorige teamgenoot Juan Pablo Montoya gaat voorlopig niet vrijuit na zijn eerste drie races voor McLaren. Montoya heeft de pech dat hij door zijn blessure werd vervangen door de twee testrijders die het heel goed hebben gedaan. Pedro De la Rosa werd in Bahrein de held van de race en Alexander Wurz erfde na de diskwalificatie van Jenson Button de laatste podiumplaats. In Spanje ging de Colombiaan echter voor de zoveelste keer in de fout met een spin voor Campsa. Voor de verandering hield hij de schade beperkt, maar hij verloor ermee wel definitief de aansluiting met de kop van het veld. Hij zal de komende races het gat naar teamgenoot Kimi Räikkönen echt moeten dichten, anders zou het ook voor hem wel eens lastig kunnen worden.

Het mag duidelijk zijn; de Formule 1 houdt geen kostgangers. Zeker nu er in het nieuwe GP2-kampioenschap een aantal talentvolle jonge coureurs nadrukkelijk op de deur kloppen bij de diverse teambazen. Een veelgehoorde kreet is, dat je zo goed bent als de laatste race die je hebt gereden. Als dat zo is, dan zullen een aantal gevestigde namen zich na Spanje toch even achter de oren krabben. Ervaring is in de Formule 1 een belangrijke meerwaarde, maar zeker geen garantie. En zo hoort het ook, want alleen zo blijft de Formule 1 een platform voor de aller besten.

Groeten,

         Stefan