Hebt u ook zo genoten van de Grand Prix van Europa? Wat een entertainment, wat een ongelooflijke apotheose! Daar zal pas eens over nagepraat worden. Kimi Räikkönen vechtend tegen zijn McLaren in de laatste ronde van de baan, zodat Fernando Alonso op het nippertje met de overwinning kon strijken. Kijkcijfers voor de komende wedstrijden gegarandeerd, dit gaat de wereld over! Wat een ongekend hoogtepunt van dit seizoen. Nou nee.

Halverwege vorig seizoen lanceerde FIA-president Max Mosley het idee van een single-tyre-race: nog maar een set banden per coureur, waarmee zowel de kwalificatie als de race moest worden verreden. Het werd destijds met flink gefronste wenkbrauwen ontvangen, maar vreemd genoeg werd het voorstel zonder veel verzet geaccepteerd. Het was voor de Michelin-teams echter dé kans om Ferrari te verslaan en aangezien zij met een overtal van zeven tegen drie de meerderheid vormden zal dat een vermoedelijke reden zijn.  

Het format had volgens Mosley alleen maar voordelen: kosten werden bespaard en het zou de spanning in de wedstrijden terugbrengen: wie niet goed met zijn banden omgaat, zal daar gedurende de race de nadelen van ondervinden. Zoals nu blijkt, met alle gevolgen van dien, want als kijker zag je de rechtervoorband van Räikkönen steeds meer flex vertonen. Steeds meer vibraties hinderden de McLaren bij het insturen van de bochten en steeds meer moest de Fin knokken om op de baan te blijven, tot de voorwielophanging het met een enorme klap begaf.

Op het punt waar de McLaren uiteindelijk bezweek, halen de coureurs doorgaans dik 290 kilometer per uur en het laat zich raden hoe anders het had kunnen aflopen met de Fin als de wishbone het net een fractie langer had volgehouden. Nu al ontsnapten we ternauwernood aan een zware crash; de B.A.R. van Jenson Button stuurde net op tijd in om niet vol door de ongeleide Silberpfeil te worden getorpedeerd. Het scheelde centimeters. 

Wat me van het gehele incident het meest dwars zit, is dat je het van mijlenver kon zien aankomen. Met de extreme vibraties in de rechtervoorband hoef je geen natuurkunde te hebben gestudeerd om te voorzien dat niet de band, maar de wielophanging het het zwaarst te verduren kreeg. Maar bij McLaren was er niemand die er maar aan leek te denken om de Fin voor de veiligheid naar binnen te roepen voor een bandenwissel. Natuurlijk wil je winnen en zeker in de laatste ronden ben je bereid ver te gaan voor die ene overwinning. Maar met wat voor verhaal zouden Ron Dennis en Norbert Haug van de pitmuur zijn gekomen als het ernstiger was afgelopen? 

Het verwijt treft hier niet zo zeer McLaren, als wel de FIA. Het voorval op de Nürburgring bevestigt wat mij betreft dat er iets fundamenteel fout zit in het bandenreglement zoals we dat sinds het begin van 2005 hebben. De FIA is er zonder enige vorm van twijfel vanuit gegaan dat de bandenfabrikanten probleemloos met een band op de proppen zouden komen die het onder alle omstandigheden 325 kilometer zouden volhouden, maar zelfs voor een doorgewinterde fabrikant als Michelin, dat van beide merken de meeste ervaring heeft in het endurance racen, blijkt nu dat dat een te grote opgave is geweest. In de drie laatste races hebben diverse teams te kampen gehad met grote bandenproblemen, die ondubbelzinnige risico's inhielden voor de veiligheid.

Het grote gevaar zit hem in het verbod om de banden te wisselen. Tenzij die volledig zijn beschadigd, is het verboden de banden te wisselen; doen teams het wel dan riskeren ze diskwalificatie.  Teams zijn begrijpelijk terughoudend in het nemen van zo'n beslissing, omdat die feitelijk het werk van het gehele weekend om zeep kan helpen. Bovendien is een diskwalificatie, tijdens of na de race, PR-matig een flinke domper.

Dat de problemen met de banden zich pas nu ontvouwen, is niet zo vreemd. Pas nu worden ze in competitie maximaal belast op circuits waar normaal gesproken nooit wordt getest. Simulatieprogramma's en tests ten spijt; op dit moment vormt het bandenreglement een nog te grijs gebied om in te kunnen staan voor de veiligheid van de coureurs. De FIA zou het probleem simpel kunnen oplossen door het gewoon toe te staan dat coureurs hun banden wisselen; mits er niet tegelijkertijd wordt getankt. In dat geval blijft een bandenwissel nadelig, maar hoeft een team niet met de onzekerheid om te gaan of er naderhand geen diskwalificatie volgt.

Het is te hopen dat het incident ook de FIA-president vanuit zijn fauteuil aan het denken heeft gezet. Het verhogen van de competitie mag mijns inziens nooit ten koste gaan van de veiligheid. Maar dat is dit seizoen wel gebeurd. Met zware wedstrijden als Indianapolis voor de boeg, waar de banden het vorig jaar in de oude situatie nog niet eens uithielden, kun je je dit soort incidenten niet nogmaals permitteren. Het is dus zaak dat de heren snel om de tafel gaan en het huidige reglement zo snel mogelijk aan banden leggen. 

Groeten,

         Stefan