Met de Grand Prix van de VS achter de rug is het seizoen 2005 is inmiddels alweer halverwege. Tijd voor een korte terugblik op de eerste seizoenshelft. 

F1-Planet's Stefan Zwinkels maakt de balans op.

Het seizoen 2005 staat tot op heden in schril contrast met vorig jaar. Was het kampioenschap vorig jaar om deze tijd eigenlijk al een uitgemaakte zaak; terwijl ik dit schrijf is na de Grand Prix van de VS de strijd om de wereldtitel weer helemaal open. Met Fernando Alonso en Kimi Räikkönen en Michael Schumacher weer terug in de strijd belooft het seizoen naar een zinderende climax toe te werken.

Tot op heden werd het seizoen gekenmerkt door het hoge aantal verschillende teams die het podium haalden: maar liefst zes teams hadden tenminste een coureur bij de eerste drie. Eigenlijk zelfs zeven, maar B.A.R. verloor de podiumfinish in Imola na de vermeende diskwalificatie en een schorsing. Dat laatste vormde samen met de chaotische Grand Prix van de VS helaas een smet op het seizoen dusver. Het is te hopen dat de sport die problemen in de tweede seizoenshelft achter zich kan laten en dat het racen op de baan de overhand houdt.

Stefan Zwinkels

Het sprookje is voorbij

Het Italiaanse sprookje is uit. Na vijf seizoenen van eclatante dominantie heeft Ferrari dit seizoen grote moeite om op de been te blijven. De nieuwe reglementen hebben diepe sporen nagelaten bij het team. Het staat simpelweg machteloos nu blijkt dat Bridgestone het spoor volledig bijster is. De Japanners hebben het nieuwe bandenreglement jammerlijk onderschat en liepen daardoor een grote achterstand op ten opzichte van Michelin.

Toch zijn het niet alleen de banden die Ferrari dit seizoen opbreken. Het team begon het jaar met de F2004M, een doorontwikkeling van de succesvolle F2004, maar die miste de aansluiting met de concurrentie, die in de afgelopen winter fors is opgerukt. De reglementswijzigingen dwongen de teams van voren af aan te beginnen bij het ontwerp en dat heeft de technische voorsprong van Ferrari weggenomen. 

Voor Michael Schumacher en Rubens Barrichello is het een frustrerende situatie dat er vooralsnog maar weinig progressie te bespeuren is. Bij vlagen kunnen ze indruk maken, maar alleen wanneer de omstandigheden de F2005 gunstig gezind zijn. Schumacher reed een grootse race in Imola, waar hij Alonso tot aan de finish het vuur aan de schenen legde; Barrichello reed in Canada een van zijn beste races ooit door van achteraan naar het podium te rijden. Maar overwinningen en pole-positions, zoals die er vorig jaar in overvloede waren, bleven uit.

Voor de tweede seizoenshelft is alles na de veelbesproken Grand Prix van de VS echter weer helemaal open. De overwinning in Indianapolis catapulteerde Michael Schumacher naar een derde positie in het kampioenschap, slechts drie punten verwijderd van Kimi Räikkönen. Een onverwachte meevaller, maar om daadwerkelijk mee te kunnen strijden in het kampioenschap moet er echt nog hard gewerkt worden. 

Zicht op de titel

Na het afhaken van Renault in de strijd om de tweede plaats in het kampioenschap van 2004 was het toch wat onverwacht dat het team het dit seizoen zo goed doet. Met de R25 heeft het team een echte winnaar op de baan gezet, die het team in handen van Fernando Alonso voor het eerst in twee decennia weer zicht op de titel geeft. Met vier overwinningen op rij nam de Régie al vroeg in het seizoen een voorschot op een eventueel kampioenschap, maar het moest vervolgens wel inzien dat ze daarvoor nog een lange weg te gaan heeft.

Vooral de betrouwbaarheid is een cruciaal punt, waarop het team zich zal moeten verbeteren als ze aan het einde van het jaar als overtuigende winnaars de trofees in ontvangst wil nemen. Vooral Giancarlo Fisichella werd het slachtoffer van een onwaarschijnlijke hoeveelheid pech. Na zijn zege in Australië zag de Italiaan nog maar drie keer de finish. 

Fernando Alonso bleef opvallend genoeg vrij van mechanische problemen. De 23-jarige Spanjaard bouwde gestaag aan een comfortabele voorsprong, maar moest vanaf de start van het Europese seizoen rekening houden met Kimi Räikkönen. McLaren bleek zich gestaag te hebben verbeterd, waar Renault in haar ontwikkeling een beetje was blijven steken. 

De komende wedstrijden worden dan ook echt een proef op de som voor Renault. Met nog een complete seizoenshelft voor de boeg is het kampioenschap rekenkundig nog helemaal open en er zal moeten blijken of Renault tegen de druk van de favorietenrol bestand is. 

De ster straalt weer

Bij McLaren teambaas Ron Dennis kan er na het beschamende seizoen 2004 aan de pitmuur weer regelmatig een zuinige lach vanaf. Het team heeft een serieuze klopjacht ingezet op de leidende positie  van Renault en heeft met de MP4-20 voor het eerst sinds 2000 weer een auto die die strijd ook echt aan kan. Voor Kimi Räikkönen is het eindelijk loon naar het harde werken in de afgelopen seizoenen, waarin hij vaak vanuit kansrijke positie met pech naar de kant moest. 

De leerjaren van de Fin zijn duidelijk voorbij. Zijn prestaties zijn zo constant als een Zwitsers uurwerk en dat moet Renault twee pitboxen verderop aan het denken hebben gezet. De manier waarop Kimi in Monaco huis hield bevestigt dat de Régie inderdaad op haar hoede moet zijn. Als alles mee zit, kan hij wedstrijden op een Ferrari-achtige manier domineren.

Juan Pablo Montoya zit het bepaald niet mee. Na twee weinig indrukwekkende races voor zijn nieuwe team brak de Colombiaan zijn schouder en moest twee wedstrijden verstek laten gaan. Wedstrijden waarin zijn vervangers, zowel Pedro de la Rosa als Alexander Wurz, een uitstekende indruk achter lieten. Terug op de baan verviel hij echter weer in een zee van fouten. Incidenten in Monaco en Canada deden zijn kansen de das om en in Spanje en Europa was hij vrijwel onzichtbaar. 

McLarens kansen op met name de constructeurstitel staan of vallen dus voornamelijk bij de prestaties van Montoya in de tweede seizoenshelft. De betrouwbaarheid is tot op heden uitstekend te noemen, maar het zal belangrijk zijn dat het team dat voordeel ook weet te benutten.

Een stormende entree

Zelden maakte een team zo'n stormende entree in de Formule 1 als Red Bull Racing. Het was te verwachten dat de marketing en PR voor het team bij de flamboyante energydrink producent in goede handen was, maar dat er behalve naast de baan ook op het circuit meteen indruk werd gemaakt was toch niet door velen voorzien. De nalatenschap van Jaguar bleek bij nader inzien toch niet tegen te vallen en met de ervaring van David Coulthard heeft het team dat vooral in de eerste wedstrijden van het jaar volledig uitgebaat.

Maar hoewel veel is terug te voeren op het werk van Jaguar en Cosworth, die verantwoordelijk zijn geweest voor het ontwerp van de RB1, moet gezegd dat Red Bull absoluut meer heeft gedaan dan de auto een andere kleur geven en een gelikte marketingcampagne los te laten: de sfeer in het team is zienderogen verbeterd en de organisatie is door Dietrich Mateschitz met succes aangepakt, zodat er kortere lijnen zijn bij de besluitvorming.

Het team heeft met Christian Klien, Vitantonio Liuzzi én Scott Speed bovendien een overvloed aan jong talent. Klien mocht na zijn debuutjaar in 2004 het seizoen beginnen en heeft maar weinig ondergedaan voor zijn veel meer ervaren teamgenoot David Coulthard. Vitantonio Liuzzi had het wat dat betreft wel zwaarder. Het was duidelijk zichtbaar dat de Italiaan de ervaring op het hoogste niveau mist, maar met de op het eerste oog wat vreemde keuze om de tweede auto te delen houdt Mateschitz Liuzzi wel uit de wind en krijgt hij de kans om te rijpen.

Het zal er in de tweede seizoenshelft niet gemakkelijker op worden voor het team, maar het zal vooral belangrijk zijn dat ze die periode maximaal benut om ervaring op te doen, zodat ze er klaar voor is als aan het einde van het jaar de eerste motoren uit Maranello worden aangeleverd...

Jordan glijdt af

Jordan glijdt in haar laatste jaar af naar een bedenkelijk niveau. De overname door Midland had het team een nieuwe impuls moeten geven, maar niets blijkt minder waar. De budgetten blijven beperkt, teamleden vertrekken massaal en van het plan om de nieuwe auto bij Dallara te ontwikkelen is inmiddels ook geen sprake meer. Niet voor niets werd er de laatste weken getwijfeld of Alex Shnaider en de eigenzinnige Colin Kolles nog lang in beeld zullen blijven. De EJ15 is inmiddels naar de achterste startrij afgegleden. Nu Minardi met haar nieuwe auto het gat heeft gedicht krijgen Tiago Monteiro en Narain Karthikeyan het vaak te verduren.

Vooral in de kwalificatie gaat de Jordan voor geen meter. Noch Monteiro noch Karthikeyan heeft in de eerste seizoenshelft een behoorlijke indruk kunnen maken. Hun gebrek aan ervaring breekt hen echt op nu ze zich in een team bevinden dat in z’n achteruit zit. De openlijke kritieken van Colin Kolles op met name Karthikeyan helpen niet bepaald mee en leggen een extra druk op de toch al ijzige sfeer in het team.

De Grand Prix van de VS vormde ook hier een uitzondering, maar ondanks de podiumfinish van Monteiro: het was niet ten faveure van Jordan, maar van de problemen van zeven andere teams. Het was een zeer welkom succes voor het team, dat hierdoor voorlopig de achtste plaats in het kampioenschap inneemt. Voor de rest van het seizoen lijkt alleen een forse investering kans te geven op verbetering, maar zolang Shnaider de hand op de knip houdt, lijkt er weinig hoop op een herhaling van punten. De auto is sinds de start van het seizoen nauwelijks doorontwikkeld. Minardi lijkt in de races nog ver van de gele bolides verwijderd, maar zonder extra budget kan dat snel veranderen: stilstand betekent zelfs op de achterste startrijen achteruitgang.